حوصله ات سر رفت،می توانی گوشی تلفن را برداری و شماره ای را به طور تصادفی بگیری.آن طرف که گوشی را برداشت و گفت الو،چند بار فوت کنی توی گوشی.او هم یک فحشی،نا سزایی،چیزی بدهد و تو و دوستانت این طرف از خنده ریسه بروید.تو می خندی،دوستانت می خندند ولی کسی آن طرفتر ناراحت میشود.نه خدا را خوش می آید و نه بنده ی خدا را.بعضی ویروس ها که می افتند به آدم،به جای اینکه جسمشان را بیمار کند،روحشان را مریض میکند،مثل ویروس آزار و اذیت.آن وقت است که اگر شوخی هم کنی،بیمارگونه است.سالم نیست.تفریحش هم میشود ناسالم.برای اینکه آنتی ویروس آن را پیدا کنیم،باید راه و روش تفریح سالم را پیدا بکنیم.*راستی شوخی خوب و تفریح سالم باید چگونه باشد؟*

حق باشد:هر چیزی حقش خوب است.شوخی اگر ناحق باشد در آن حتما حقی هم زیر پا گذاشته میشود.مثل اینکه بروی و زنگ خانه ی کسی را بزنی و فرار کنی.یا چهارشنبه سوری بروی و کنار بیمارستان پنجاه کیلو تی ان تی منفجر کنی.پیامبر خدا مرمود:من شوخی میکنم ولی چیزی جز حق نمی گویم.

گناه نشود:مثلا غیبت نشود،به کسی تهمت زده نشود،قمار نشود،دروغ گفته نشود،کسی مسخره نشود،ناسزایی گفته نشود،حتی برای شوخی و تفریح.خلاصه شوخی شوخی گناه نکنیم.

دل را نزند:شوخی و سرگرمی باید باعث انبساط خاطر شود.یعنی چه؟یعنی اینکه وقتی شوخی می کنی باید حس کنی که سبک تر شده ای و بهتر می توانی بقیه کارهایی را که می خواهی انجام دهی.اگر قرار باشد شوخی خودت یا دیگری را ناراحت کند و یا کسل کند که اصلا به درد نمی خورد.گاهی وقت ها از بس شوخی می کنی دلت به هم می خورد.به قول معروف(آخر هر خنده ای،گریه ای هم هست)

با هم بخندیم،به هم نخندیم:اگر همه با هم بخندیم بهتر است تا آنکه چند نفر بخندند و چند نفر از خنده ی آنها برنجند.به قول شاعر:(دل شکستن هنر نمی باشد)دل آدمی بلور است.اگر تقه ای بزنی اش،ممکن است بشکند.بلور و چینی بند زده هم هیچ وقت همان اولی نمی شود.

شوخی در شکل واقی:بعضی ها فراموش می کنند که قرار است شوخی،کسی دیگر را برای دقیقه هایی شاد کند.این گونه افراد فکر می کنند شوخی رفتاری است که باعث میشود تفریح کنند و لذت ببرند و بر اساس شیوه ای غلط در به اصطلاح شوخی هایشان به شکل های مختلف به دنبال تمسخر یا تحقیر دیگران هستند.

چه کنیم؟؟در متون دینی و روایی با برخورد به ظاهر متفاوت پیشوایان معصوم با مقوله مزاح مواجه میشویم.آن بزرگواران گاهی مزاح و شوخی را ستوده و به آن دستور داده اند و گاهی نکوهش کرده و مردم را از آن بازداشته اند.در جایی که خود مزاح کرده اند و موجبات شادی اشخاصی را فراهم آورده اند و در جایی مومنان را از پیامدها و بازتاب های منفی آن برحذر داشته اند.

شوخیهای بجا و شوخیهای نا بجا:شوخیهایی مفسده انگیز،گناه آلود،تمسخرآمیز،غیراخلاقی و...مصادیقی برای مزاح های نابجا هستند و شوخیهای سالم که انبیا و اولیای دین نیز بدان توصیه و مبادرت داشته اند مصداقی برای شوخبهای سالم و بجا می باشند.بنابراین تنها شوخیهای سالم و بجاست که مورد تایید و سفارش دین اسلام است و بس آنها با حرف ها و رفتارهای زشتشان دیگران را به نام شوخی آزار می دهند.ترساندن ویا سرکارگذاشتن دیگران در نظر آنها شوخی به شمار میرود،البته فقط در مورد دیگران.اگر کسی دیگر خود آنها را بترساند از ذستش عصبانی می شوند.

اگر کسی سطل آبی را بالای در اتاق بگذارد تا پس از باز شدن در،روی سر آنها بیفتد،عصبانی می شوند و می خواهند تلافی کنند.اگر خودشان این کار را می کردند،آن را شوخی به حساب می آوردند،اما انجام آن را توسط دیگران جالب نمی دانند.خلاصه این گونه افراد هستند که خاطراتی تلخ و زشت بر جا می گذارند،وگرنه شوخی در شکل واقعی آن،هیچ گاه زشت نبوده است.مهم این است که بدانیم با چه کسی در چه شرایطی و با استفاده از چه کلمه هایی شوخی می کنیم.

استفاده از شوخی:در برخورد با آدم های تندخو،شوخ طبعی به شما کمک می کند و می توانید برای کاستن از تنش و هیجان وضع موجود و خنثی کردن پرخاشگری دیگران از آن بهره بگیرید.اگر می خواهید با افرادی رابطه برقرار کنید که گوش شنوا ندارند،شوخی می تواند بی آنکه کسی را برنجاند،توجه آنها را جلب کند.اگر می خواهید کاری کنید که فردی احساس راحتی و آسودگی کند،می توانید با استفاده از شوخی محبت آمیز از موانعی چون سن،میزان تحصیلات،موقعیت اجتماعی و علایق متفاوت بگذرید.

اگر قرار است در حضور جمعی حرف بزنید،با شوخی کردن آرامش پیدا می کنید و موفق به جلب توجه افراد می شوید.از این مثال ها در می یابیم که شوخی وسیله ی بسیار خوبی برای تضمین موفقیت روابط میان فردی است.